Tanrıların en yaklışıklısıdır Apollon. Babası Zeus gibi de çapkın bir tanrıdır. Birçok ölümlü ve ölümsüzle gönül macerası olmuştur Apollon'un. Onun Daphne adındaki peri kızıyla öyküsü ilginçtir. Thessalia'daki Peneus ırmağının kızıymış Daphne. Babası ondan torunlar istedikçe, o da yalvarmış babasına; "Zeus baba nasıl ki Artemis'e sonsuz bakirelik bağışladıysa, sende benden bu lütfu esirgeme babacığım" diyerek. Ondan sonra da ibadete verirmiş kendisini. Ama kızın güzelliği çatışıyormuş dileğiyle. Apollon bir görüşte vurulmuş nitekim kızın yıldızlar gibi parlayan ışıl ışıl gözlerine.
Ama Daphne farkedince Apollon'un arzulu bakışlarını kaçıp gitmek istemiş oradan bir soluktan daha hafif biçimde. Apollon "Dur , kaçma lütfen güzel peri" demiş. "Aşkım beni düşürdü senin ardına. Koşma da düşüp berelenmesin nazik bedenin, senin acına dayanamam sonra..."
Daphne koşmaktan yorgun düşmek üzereyken yalvarmış babası ırmak tanrı Peneu'a:
"Eğer sen tanrıysan ve de tanrısal gücün varsa gel benim yardımıma babacığım! Değiştir benim biçimimi bana acı veren güzelliğimi benden alarak benden!"
Daha böyle demesiyle bir uyşukluk kaplamaya başlamış kol ve bacaklarını. Yumuşacık göğsü ince bir kabukla örtülmüş, uzun saçları yapraklarla kaplanmış, kolları dallar gibi uzamış, bacakları kök salmış toğrağın içinde. Yüzü görünmez olmuş bu dal ve yaprak yığınları arasında. Ama güzelliğinin parıltısı hiç kaybolmamış.
Apollon böyle de sevmiş güzel peri kızını. Dallarını oksamış, yapraklarını tutmuş parmakları arasında incitmekten korkar gibi. "Taç gibi taşıyacağım seni başımda, Lirimi sen süsleyeceksin, ok kılıfımı yine sen. Zafer kazanmışların sen olacaksın tacı. Nasıl ki genç kızlık saçlarına makas zarar vermemişse, yemyeşil yapraklarını da zalim kış dökemeyecektir yere. Her mevsimde güzelliğinin süsü olacaktır yaprakların. Senin adın "Defne" dir bundan böyle."
0 yorum:
Yorum Gönder