Acı Üzerine...

Ne çok şey yazabilirim bu acının üzerine. Ne çok ağıtlar yakabilirim. Yürek artık atmaz, vicdan kanamaz olur önümde. Taş olurum... O kadar çok  akıyor ki kan; bu sağırlık, unutkanlık ve yaşananların akıl almazlığı, artık içinde seyirci kalmanın kabul edilebilir olduğu bir alışkanlığa dönüştü. Otuz yıl... Otuz yıldır dinmeyen bir acı, bitmeyen uzlaşı çağrıları... Herkes herkesi sukunete, silahları bırakmaya davet ediyor; herkes herkesin acısını paylaşıyor; başsağlığı diliyor. Tüm iyi niyetli ortak söylemler sadece "ölüm" varken yapılıyor.  Ama bu topraklarda otuz yılda iyilik adına, insanlık adına, refah adına, kardeşlik adına, barış adına hiç ama hiç birşey yapılmıyor. Kimi Ankara’da seyirci, kimi İmralı’da, kimi iktidarda, kimi dağda. Bu işi çözsün diye seçtiklerimiz aciziyetliklerini matem havası ile gizlemeye çalışıyor. İktidarı ve muhalefeti ile, çalışan katibi ve çaycısı ile, kağıdı, kalemi, mürekkebi ile boşaltsınlar o meclisi artık... Millet adına...