Eve Dönüş...

Bugün trenden Bostancı'da indim; yürümeye başladım ve son bir haftadır bu şehirden uzak olmak üzerine düşündüm biraz... Çoğu der ki bu şehir yaşanacak yer değil; kimi der ki bu şehir insanı erken öldürür. Yaşamayın o zaman bu kentte; ölmeyin erken yaşta derim... Gidin her nerede mutlu olacaksanız. Bırakın bu şehri bağımlılarına; bir haftadan fazla uzak kalamayanlara. Uzun tren yolculuklarından sonra bir an evvel evime gideyim diye düşünmeyenler var mesela. İşten çıktıktan sonra bacaklarını uzatıp televizyon izlemek istemeyenler var. Bostancı'dan Erenköy'e yürümeyi; yolda bir fincan kahve içmeyi; bir kitabevine girip kendini kaybetmeyi sevenler var mesela....

Eve dönmek güzeldir herkes için. Mutlaka... Ama bu şehre dönmek başka güzel... 

Yarın işe gidecek olmak önemsiz bir ayrıntı olduğu için üzerinde durmuyorum çünkü Eylül ayı itibariyle bu kentin baş döndürücü temposuna teslim olmaya hazırız Aslım'la -ve hatta Defnem'le- Şiir  ve tiyatro festivali, film ekimi, Babylon, Nardis, Nublu, Alt nokta geceleri başlıyor. En önemlisi Bienal başlıyor. Bugün yol boyunca tüm etkinlik haberlerini okurken ve notlarımı alırken bir çocuk gibi heyecanlandığımı saklamayacağım. Neye nasıl yetişeceğimi bilemiyorum. Ancak görünen o ki yine biriktirmek, görmek, anlamak, bakmak, tatmak ve varolmak için binlerce seçenek sunuyor Istanbul'um.

Bu yüzden hayatımın prangalı "8-18" paydasından aynı cümle ile kurtuluyorum.

"Çık Dışarı !!!"