Deneysel Bir Yaşam Üzerine ( II ) ...

İşte bu yüzden damarlarıma bu sükuneti enjekte ederek yaşadım bir süre. Kendimi kendimden gizledim. Toplantılara katılmıyordum. Ağır aksak kitap okuyor; saçma bir tebessüm ve sahte bir sıcakkanlılıkla yeni ilişkiler kuruyordum. İnsanlar hemen bu değişimi farkeder oldular. “Ya biz seni böyle bilmezdik.” diye cümleler kurar oldular. Ama ben “Öyle mi ? Ya nasıl bilirdiniz?” diye sormadım bile. Kısa süre içerisinde gördüm ki yeni çevrem her gece eve gidip koltuğa geçerek kendileri için tasarlanmış konforlu yaşamlarında bitkisel bir hayat düşüyorlar. Bir tür hipnoz seansı gibi. Herkes aynı kanalın aynı programını seyrediyor. Hepimiz AB grubuyuz. Seyretmiyor ama sanki içine giriyor; yaşıyor; detayları irdeliyor; hataları buluyor; replikleri ezberliyor. İşin ilginci doğal bir seleksiyon misali, büyük bir ormanda yaşayan aynı türden hayvanlar gibi öbek öbek birbirimizi buluyor, toplanıyor ve kendi çapımızda bir gece evvel seyrettiğimiz programları birbirimize anlatarak sosyalleşiyoruz. Bir süre sonra bu “koltukta akan” güruh delirme noktasına geliyor.