Su Yücel Üzerine...

Dün akşam ressam Su Yücel’in konuk olduğu bir belgesel izledim. Hasan Ali Yücel’in torunu ve Can Yücel’in kız olmak yanısıra ressam kimliğiyle Su Yücel adı gibiydi.

İstiklal caddesindeki atölyesinde nasıl çalıştığını, Kuzguncuk ve BurgazAda’daki yaşamını, katıldığı projeleri, Strazbourg’u, Londra’yı, Kardak’ı, Mardin’i ve Diyarbakır’ı anlattı. Çok yorgun gözüküyordu ama yılgın değildi. Telaşlıydı resimleri ve içiçeydi hayal ile gerçek. Resimlerini değil ama kendisini, devinimini, değişimini, o telaşlı halini çok sevdim. Nesnelere yüklediği anlamlar, İstanbul çeşmeleri, vapurları ve antikacılardan topladığı objelere karşı geliştirdiği yaklaşım çok duyarlıydı.

Son dönem yaptığı desen çalışmalarını tamamladıktan sonra ait olduğu yere dışarı bırakıyor Su Yücel. Camı açıyor ve boşluğa bırakıp rüzgara teslim ediyor. Ondan sonra desen İstiklal Caddesi’nde süzülerek yürüyen insanların önüne düşüyor. Bu düşüşe tanıklık eden birkaç genç “bu da ne böyle” gibisinden kafasını kaldırıp göğe bakıyor ve hemen ardından üzerinden atlayıp yoluna devam ediyor. Ve desen artık caddenin oluyor.